Ağladım, Çok Ağladım. Ağlarken Sakızım Ağzımdan Düştü.

'Basarsan alırsın'lı 'koşu yoluma at'lı klasik bir maçtı. Terden saçlarım birbirine yapışmış, boynumdaki kir çizgileri, güneşin altında başım zonklaya zonklaya oynuyordum. Takım olarak ise gerçekten rezil bir durumdaydık. O kadar kötü bi durumdaydık ki kalecimiz kendini bilmez bi şekilde sanki sol açık gibi topu alıp karşı takımın kalesine doğru artistik çalımlar eşliğinde ilerlediği bi anda topu kaptırmıştı ve onların ceza alanına doluşmuş tam kadro olarak bittiğimizi resmileştiren golü izlemiştik. Karşı takımın oyuncusu bizim bomboş ceza alanımızı geçip boş kalemizin önünde topu ayağıyla sabitledi ve yere eğildi. Sonra kafası ile topu yavaşça sürdü kalemize doğru. Böyle bir gol, siz sevgili okurlarımın da bildiği gibi normal bir mahalle takımını dağıtmasına, golü yiyen takımın kaptanının topu tutup havaya rasgele degaj çekip uzaylamasına sebebiyet vermesine, ardından dikilen topun sahibinin aşağıdaki bayırda topun peşinden küfür ederek koşmasına ve maçın bitmesini sağlamasına rağmen biz maçı bitirmedik.

Kaleye doğru gidip ''ver lan eldivenleri ben geçicem kaleye. Sen bas! Kıran kırana oynuycaz'' diyerek ittim denyo kalecimizi. Tecrübeli bir file bekçisi gibi direğe yaslanarak taktikler veriyordum takımıma. Ama kimse beni dinlemiyordu. Umursamadım bağırmaya devam ettim. Yavaş gelen bir aşırtmayı çift yumrukla bertaraf etmek isterken yanlışlıkla içeri aldım. Eski kalecimizle göz göze geldik. Çabuk hareket edip topu alıp sanki daha deminki salak ben değilmişim gibi millete ileri gitmesi için bağırarak degaj çektim ama ileri doğru gitmesi gereken top, ayağımın dışına gelerek sağ yanıma düştü. Zalim top, rakip takımın santraforunun önce göğsünde yumuşamış sonra da ayağının içinde yerini bulmuştu. Üzerime doğru şut çekmek için geliyordu. Her şey boka sarmıştı, belli ki bir mermi kıvamında gelecekti şut. Tırstım... Top resmen tsubasanın yamuk topu gibi geliyordu üzerime zıplayarak kaçılmaya çalışırken götümün yanı ile baldırım arasına çarparak zıbarttı beni. Sanki topu tutmuş gibi oldum. Ama ceza sahamızdaki tehlike bitmemişti. Biraz zıbardıgımdan reflesksel olarak hareket ettiğim için, biraz da benden başka kimse olmadığı için topu ayağıma alarak şık hareketlerle ilerledim. Orta sahayı geçince ''oluyo lan'' diye düşünüp iyiden iyiye gaza geldim. Diziyordum resmen lavukları. Ama birden iki kişi girince dengemi kaybettim yan taraftaki tellere tutunup çalıma öyle devam ettim. Mücadele uzayınca yere düştüm yerde oturarak çalıma giriştim. Yine siz sevgili okurlarımın bildiği üzere yere oturarak yapılan mücadele, mücadelelerin en rezilidir, futbol tarihinin yüz karasıdır.

Tam o sırada çocukluk arkadaşım, can yoldaşım, hemşerim, biricik dostum Namık’ı gördüm. Ben ağzım açık oturduğum yerden Namık’a bakarken top ayağımdan alındı ve yine golü yedik. Gol tanıdık, rezillik tanıdık ama Namık farklıydı. Adam çıkarıp hemen oyuna dahil olması ve takıma dahil olması ve takımı kurtarması gerekirdi normal şartlarda ama öyle yapmadı. Elleri cebinde öylece bizi büyük bi ciddiyetle izledi. Oyun en sonunda havaya dikilen degajla bitti, top bayıra gitti. Top sahibi bayıra ben Namık’ın yanına koştum. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Ne güzel kir pas içinde, itişe kakışa oynuyorduk, neydi bu temizlik, neydi bu mesafe tam anlayamamıştım. Garip bir şeyler oluyordu. Bana cebindeki kutudan bi sakız verdi. Karşılıklı konuşmadan çiğnedik bi müddet. ''Biz bugün köye gidiyoruz. Üç ay yokuz'' dedi. Sevgili dostlarım şimdi tam anlatabilir miyim bilmiyorum ama o gün ilk defa bireylerin değişmesinin beni ne kadar korkuttuğunu anladım. Sanki hep öyle devam edecek sanarken, insanların bir takım kararlar alması, birden ciddi bir mesafe takınması çok koydu bana. En yakın arkadaşım çok yabancı geliyordu lan! "İyiydik lan. Nereden çıktı bu köy'' demek istedim. Sonra anne baba ve kardeşi geldi. Bavulun bir ucundan tutup bayırdan aşağıya doğru yürüdü gitti tertemiz yeni yıkanmış Namık. Arkasından bakakaldım. Boğazıma bir şeyler düğümlendi. Ağzımdaki sakızı biraz önüme tükürüp sakıza bir şut çektim sonra geriye doğru koşarak top sahibinin elindeki topa vurup düşürüp elime aldım, uzayladım. Top bayıra doğru gitsin istedim ama Namıkların terk edilmiş balkonuna düştü. Bayıra son bi kez baktım, arkasına bakmadan gidiyordu. s.keyim böyle hayatı dedim.

Çok sonraları, dört yıl önce, yine böyle bi yaz, mühendisliği anlamsız bir şekilde, ortada hiçbir neden yokken bırakıp zağar gibi sokaklarda gezdiğim sıralarda aynı duyguyu yeniden hissettim. Kız arkadaşımla Beşiktaş’taki çay bahçesinde oturuyorduk. Namık ciddiyeti vardı suratında. Ben ''bi çay daha içer misin'' diyecekken söz girdi ve ''Ben geleceğimi düşünmek zorundayım umut. Kusura bakma'' dedi. İyiydik lan demek istedim diyemedim. Gidişini izledim. ''Artık kaşar oldum, bi daha hissetmem'' derken bu sefer asker ocağına sigarayı bırakmaya çalıştığım sıralarda yakaladı beni duygu. Telefondaki ses çok ciddiydi bu sefer. İyiydik lan diyebildim bu sefer. Telefonu kapattım. Ağladım, çok ağladım. Ağlarken sakızım ağzımdan düştü. Ben hiç çok ciddi kararlar alamadım, karar alanlara arkadan baktım.

Umut Sarıkaya

mesut bahtiyar notu: genellikle üyenin kendi yazdığı özgün yazılar dışında yazıyorum içeriklerini kabul etmiyoruz. ama bazen böyle yazılar geliyor, boğazlar düğümleniyor, boşveriyoruz kuralları.

Yorumlar
Yorum Yaz

En Popüler Yorumlar

  • theweirdone
    theweirdone 08 Ağustos 2009 - 00:59 birilerini "efsane" diye nitelemek cok sık kullanılır, populer ve klıse olmustur fakat bu adama da diyelim be baba artık ! [ispiyonla]
    +29
  • imphotep
    imphotep 15 Ağustos 2011 - 19:21 Bir şekilde komiklik yapan adamların bu hüzünlü halleri.. Gülen suratın altındaki palyaço gibi, Cem Yılmaz'ın Hokkabaz filmindeki halleri gibi, Jim Carrey' nin Cable Guy daki son halleri gibi, Münir Özkul'un Neşelü Günler filmindeki Turşucu rolünde küük oğlunun dükkana gelmesi ile gözlerinin dolması gibi.. ve daha bir sürü örnek verebilirim.. Bu adamların hüznü daha çok koyuyor insana. Misal ben hüzünlüyüm ama komik değilim. Bu halim kimseye koymaz. Ağlasam "geçer" deyip geçerler.. Geçmediği zaman yazıyosun işte.. bin yılın icadı yazı belki on bin yılın.. yazı olmasaydı ne yapardık bilmiyorum.. [ispiyonla]
    +28

Tüm Yorumlar

  • 5dakikabiarkadasa
    5dakikabiarkadasa 18 Ekim 2013 - 22:08yazıyı bize, alkışlarla yaşıyoruma birebir yaşattı ya; mesut bahtiyarın a.k afedersin [ispiyonla]
  • sinsigibi
    sinsigibi 16 Mart 2012 - 16:08siktin attın bizi abi. ne diyeyim şimdi ben sana? [ispiyonla]
    +5
  • o zaman rollback
    o zaman rollback 01 Şubat 2012 - 01:04Basarsan alırsın :( bu söze bi ayrı duygulandım lan [ispiyonla]
    +2
  • thelethe
    thelethe 25 Ocak 2012 - 21:44Süt içiyordum. Yazının sonlarına geldikçe ne içesim kaldıı ne de başka bişey. Duygulandım lan harbiden. Beyler :( [ispiyonla]
    +1
  • Kımız
    Kımız 10 Eylül 2011 - 14:52http://www.youtube.com/watch?v=Os2HWaFsorw üstüne dinleyin. [ispiyonla]
    +5
  • imphotep
    imphotep 15 Ağustos 2011 - 19:21Bir şekilde komiklik yapan adamların bu hüzünlü halleri.. Gülen suratın altındaki palyaço gibi, Cem Yılmaz'ın Hokkabaz filmindeki halleri gibi, Jim Carrey' nin Cable Guy daki son halleri gibi, Münir Özkul'un Neşelü Günler filmindeki Turşucu rolünde küük oğlunun dükkana gelmesi ile gözlerinin dolması gibi.. ve daha bir sürü örnek verebilirim.. Bu adamların hüznü daha çok koyuyor insana. Misal ben hüzünlüyüm ama komik değilim. Bu halim kimseye koymaz. Ağlasam "geçer" deyip geçerler.. Geçmediği zaman yazıyosun işte.. bin yılın icadı yazı belki on bin yılın.. yazı olmasaydı ne yapardık bilmiyorum.. [ispiyonla]
    +28
  • ersendrndrn
    ersendrndrn 14 Ağustos 2011 - 12:30ne gerek vardı neden okudum şimdi ben bu yazıyı iyiydik lann :( [ispiyonla]
    +23
  • yeter yalama
    yeter yalama 09 Ağustos 2011 - 14:01bende ciddi bi karar alcam lan, içim bi tuhaf oldu.. top nerde lan verin dikeyim! [ispiyonla]
    +8
  • Deeprasyonel
    Deeprasyonel 24 Temmuz 2011 - 17:00askerdeki o çaresizliği düşündüm.. sonrada onun yasadıgı o iğrencliği bi an hissettim. Ama on numara yazı... bi çok insanın yasayıpta anlatamadıgı türden... [ispiyonla]
    +16
  • camelseverywhere
    camelseverywhere 15 Temmuz 2011 - 19:49umut gelsin duvarın oraya gidelim, kola çekirdek yapalım. varın siz kırın kafaları biz ayık ayık duyguları en canlıyken tadalım.. [ispiyonla]
    +15
© 2004 - 2014 Alkislarlayasiyorum.com Tüm Hakları Coca - Cola' nın formülü ile aynı yerde saklıdır...