Beynimin En Güzel Kıvrımı Türkçe

05.07.2009

Alttaki metin kullanmakta olup da nasıl da param parça ettiğiniz bir varlığı anlatmaktadır. Burada benim ekleyeceğim birçok şey vardı ama giderek teknik bir havaya bürünmemesi ve uzamaması için genel itibarıyla anlattım. Anlayan anlar zaten özü içinde olduktan sonra.

Ah, evet, gördüğünüz, duyduğunuz, dokunduğunuz her şey aslında beyninizde vuku buluyor. Pek çoğunuz bunu biliyordur. Ayağınızı çarpıp küfrettiğiniz taş da, maşuğunuzun kucağına bıraktığınız çiçekler de beyninizde. Bu ikisini olmasa da arasında geçebilecek binbir tecrübeyi yaşamışsınızdır. Hepsi beynimizde oluyor. Sözgelimi beynimizin dışına çıktığımızda iletişim denen kavram ortaya çıkıyor. İletişim birçok yolla gerçekleşse de konuşmak en yaygını ve kolayı; birbirimize ve bizden sonrakilere bıraktığımız en büyük ortak miraslardan biri. Her bir kelimenin dile geliş süreci insanlık tarihi kadar eski neredeyse. Bir söz çıktığı zaman, onu tarihin insanlar vasıtasıyla beyninize yerleştirdiğiniz kıvrımlardan çekip çıkarıyorsunuz. Bu, köklü tüm diller için böyle. Dil dediğimiz araç insanı kendisi yapan şeylerden sadece bir tanesi ama en önemlilerinden biri. Bir dili olması gerektiği şekilde kullanmak sadece konuşmak değil, aynı zamanda güzel bir resim yapmak, bir film çekmek, notalardan bir eser ortaya çıkarmak gibidir. Çünkü dil hepsini bir araya topladığı gibi bir arada da sunar. Gerçekten güzel konuşan birini dinlediğinizde anlatılanın gözünüzde bir resim ya da kulağınızda bir müzik vs olması pek doğaldır. İşte dilin önemi bir katmana daha kavuşuyor: Ulaşmak istediğiniz yere onunla gitmek zorundasınız, bu bir tercih değil. Onu doğru kullanmazsanız bırakın bir sonraki durağınızı, gideceğiniz yere dahi ancak uzaktan bakma şansınız olur: Sanat, bilim, öğretim, felsefe vs.

Yaşadığımız zaman ve yerde tırpanlanan tüm değerlerin en önemlilerinden olan Türkçe, içinde nefes alacağımız bir orman olması gerekirken boğulduğumuz bir çöl haline gelmekte. Bu çölleşmeye televizyon, gazete, radyo, reklam vs gibi araçlar değil sadece, hepimiz birden sebep oluyoruz. Karşılığı olan bir kelimeyi değil yabancısını tercih etmek, karşılığı henüz olmayan bir kelimeyi doğru tarif etmek yerine doğrudan kendisini kullanmak; sonlarına yardımcı fiiller takarak güya doğru konuşmak artık bir önceki dönemin sorunu. Şimdi cümlenin köşe başlarına sinsi sinsi yerleşen yabancı yapıları kullanmak moda. Her ne kadar dikkat etse de bazen bu satırların sahibi de bu tuzağa düşüyor. Çünkü herkes o kadar çok yabancılık sevdasındaki sıra ona geldiğinde, o dahi duymaya duymaya doğrusunu unutmuş olup tuzağa düşüyor. Dilin dönemlik hareketi başka, değişmesi başka hallerdir. Bu dilin önce başkalarınca bozularak, sonra da asıl sahiplerinden ötürü bozunmasıyla ortadan kalkması demek.

Buna asıl sebep insanların görgüsüzlüğü. Çünkü yabancı dil bilmek ayırt edici, onu kullanmak bilgililiğin göstergesi kabul edilmiş. Yazar nice sözüm ona kalburüstü okul okumuş da bunu hala marifet sanan birçok şapşal ve hatta sapasağlam öküzlerle karşılaşmıştır. Kendisi onları birer aptal yerine koyup küçük düşmelerini izlemektedir her kelimede. Bu o kadar alçaltıcı bir şey ki yazarca artık ciddiye alınacak tarafları kalmadığına kanaat getirilmiştir. Bir toplantı, sohbet ya da yazışmada yabancı bir kelime ile karşılaştığında onlara Türkçelerini sormakta ve o kadar basit bir şey olduğu ortaya çıkınca da küçük düşmelerini zevkle izlemektedir. Çünkü cahil toplumumuz kendisini ve kendinden olan müthiş bir değeri parçalamayı marifet saymaktadır. Cehalet önce bütün değerleri kendi seviyesine çekiyor, sonra da iyice kirleterek daha aşağıya indiriyor. Bunu okuduğunuz yerde de birçok örneğini göreceğiniz bu tür bozunma size kaybettirecektir en nihayetinde.

İşi yaratıcı yazarlık olan biri için bile dili kullanırken hata yapmak kaçınılmaz olabilir. Umulur ki bu bir anlam ya da noktalama hatası olsun. Dilin tüm kurallarını her seferinde koruyarak bir metin yazmak herkesin harcı değildir. Bu herkesin içinde 40 yıllık yazarlar dahi olabilir. Ancak Türkçeyi kaldırıp yerine başkasını koymak olsa olsa aptallıktır. Bu noktada reklam, televizyon gibi araçları toptan geçmek gerek.

Beynimin en güzel kıvrımı Türkçe, beynimi ulaşabileceği en yüksek noktaya çıkaracak araçtır. Kaldı ki aramızdaki iletişimi ona borçluyken onu aradan çıkarmanın görgüsüzlükten ve cahillikten başka nedeni nedir? Zorunluluklar bir yana, kendisi varken yabancıyı kullanmak neden? Bazıları doğru biliyor ki kendi ülkelerinde yabancı dilin kullanımını yapabildikleri her alanda kısıtlıyor ya da saklıyorlar.Üreteceğim her şey beynimden, o da beynimin en güzel kıvrımı Türkçeden çıkıyor ve çıkacak, yarım yamalak bildiğimiz yabancı dillerden değil. Daha birini öğrenememişken doğru dürüst güya üzerine koyulan diğer bir dille kültürü arttırmak ancak böyle sananlar arasında geçer akçedir. Diğerlerini gözünde birer aptallık hatta sapasağlam bir öküzlüktür. Beynin kıvrımları yok oldukça omuzlarda bir yük olacak sahibi de kimliksiz ve dolayısıyla kişiliksiz, kültürsüz, bilgisiz bir hiç haline gelip beyinsizleşecek, daha da acısı bunun farkında olmayacaktır.

Rahatsız olduğum bir konuydu öteden beri. En azından belirterek dahi olsa adım atmakla en iyi içeriklerinden de birini sağladığıma eminim.

1546 defa
okundu