Gerçekler

Üzgünmüşüm meğer kız arkadaşım olmadığı için. Yıllarca anlamsız buldum sevgili olan insanları. İğrendim. Meğer bende bunu istiyormuşum. Tıpkı herkes gibi normal isteklerim, ihtiyaçlarım varmış. Onlar gibi olmak istiyormuşum meğer. Asıl üzüntümse bunları istesem bile şu an için olmayacak olmasını bilmemmiş. Yani mevcut hayat standartlarımla ve vücudumla bu olsa bile ben olmasını istemem çünkü anlamsız buluyorum. Hayatımı yoluna koymak için çok çaba sarfetmem gerektiğini ve daha çok yol olduğunu biliyorum.

Bundan dolayı üzgün olmak utanç verici geliyor. Buna üzüleceğime disiplinli bir şekilde vücut geliştirmeyi, üniversitede arkadaş edinmeyi, sosyalleşmeyi, gezmeyi, eğlenmeyi isteyen bir insan olmak isterdim ama değilim. 21 yaşında olması gerektiği gibi elinde imkanları olan ve kız arkadaş yapması, gezip tozması makul ve mümkün olan bir hayat yaşayamadığım için üzgünüm. 27 yaşında olduğum ve hala sabretmek zorunda olduğum için üzgünüm.

Denedim sosyalleşmeyi ama bana göre değil. Kopmuşum artık insanlardan. Normal görünmeye, davranmaya ve konuşmaya çalıştım. Belki aralarına girebilirim, ben de onlardan biri olabilirim, aralarına karışabilirim ve bu sayese üzüntülerimi hafifletir, beklemem gereken, sabretmem gereken zamanı eğlenerek geçiririm dedim ama yok, sarmıyo. Artık mutlu olmayı da geçtim, vazçetim. Ruh halimi yaşamak istiyorum. Üzülüyorsam da üzülüyorum aga yapacak bişey yok. Olmadığım biri gibi davranmaktan sıkıldım.

Artık dert etmeyeceğim. Vazgeçtim. İnsanlar beni beğensin diye çabalamaktan, iyi görünmeye çalışmaktan yoruldum. Beni beğenseler ne olur ki? İçine bir çocuk bile getirmek istemeyeceği bir sisteme tutunamadığı için üzgün olan bir adamım ben. Vazgeçiyorum insanlara iyi görünmek için bir an önce kilo vermeye, vücut yapmaya çalışmaktan. Vazgeçiyorum onlar beni beğensin diye kusurlarımı saklamaya çalışmaktan. Vazgeçiyorum beni yadırgamasınlar diye olmadığım biri gibi davranmaktan. Kasmaktan vazgeçiyorum. Sadece tek öğrendiğim bu vazgeçtiğim düzen için çokta üzülmemem gerektiği. Kendi başıma bi çaresine bakmam gerektiği.

Artık içimden geldiği gibi yaşamak istiyorum. Bütün düşünlerimi en ince ayrıntısına kadar yazıp, nasıl hareket etmem gerektiğini düşünmek istemiyorum. Yıllar sonra bütün bu yazdıklarımı okuğumda kendimden tiksineceğim. Ama içimden geldiği gibi yaşamam gerektiği sonucuna vardığımı gördüğümde bütün bu yazdıklarımın bir anlamı olduğunuda anlamış olurum diye düşünüyorum.

Sonuç olarak mutlu olacağım günleri sabırsızlıkla bekliyorum. O gün geldiğinde mutluluğu içimde hissediyorum demektir. Öyle davranmak
zorunda olduğum için yada öyle olması gerektiği için değil. İçimden geldiği için, içimde olduğu için mutlu olduğum günler. Yarına neşeyle
baktığım, yatağa yarını sabırsızlıkla bekleyerek yattığım, içimde mutluluğu, neşeyi, huzuru, güveni hissettiğim günler. O günler gelene, o hissi yaşayana dek mutsuzum demektir ve bunu yaşıyorum. Ruh halimi yaşıyorum.

0 24 Nisan 2019
Yorumlar
Yorum Yaz
Bu içeriğe hiç yorum yazılmamış, bir ilke imza atmak ister misin?
© 2004 - 2019 Alkislarlayasiyorum.com Tüm Hakları Coca - Cola'nın formülü ile aynı yerde saklıdır...